Nâfi' şöyle anlattı:
İbn Ömer namaza girdiğinde tekbir alır ve ellerini kaldırırdı. Rükûa vardığında, “Semiallâhu limen hamideh” dediğinde ve iki rekâttan kalktığında da ellerini kaldırırdı. Bunu Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) ulaştırırdı (merfû olarak rivayet ederdi).
Ebû Dâvûd dedi ki: Doğrusu, (bunun) İbn Ömer'in sözü olduğu ve merfû olmadığıdır.
Ebû Dâvûd dedi ki: Bakıyye bunun baş kısmını Ubeydullah'tan rivayet etti ve onu müsned olarak (Peygamber'e ulaştırarak) rivayet etti. Sekafî ise onu Ubeydullah'tan rivayet etti ve İbn Ömer'e mevkuf kıldı; onda şöyle dedi: “İki rekâttan kalktığında onları (ellerini) memelerine kadar kaldırırdı.” Doğru olan da budur.
Ebû Dâvûd dedi ki: Bunu Leys b. Sa'd, Mâlik, Eyyûb ve İbn Cüreyc mevkuf olarak rivayet ettiler; yalnızca Hammâd b. Seleme onu Eyyûb'dan müsned olarak rivayet etti. Eyyûb ve Mâlik iki secdeden kalkınca el kaldırmayı zikretmediler; Leys ise kendi hadisinde onu zikretti. İbn Cüreyc bunda şöyle dedi: Nâfi'ye: “İbn Ömer ilkini (el kaldırmaların) en yükseği yapar mıydı?” dedim. “Hayır, hepsi eşitti” dedi. “Bana (eliyle) göster” dedim. Memelere ya da onun biraz altına işaret etti.
Sünen-i Ebû Dâvûd 741, Kitap 2, Hadis 351