Ali b. Ebû Tâlib (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) farz namaza kalktığında tekbir alır ve ellerini omuzlarının hizasına kaldırırdı. Kıraatini bitirdiğinde ve rükûa varmak istediğinde de böyle yapar, rükûdan kalktığında da bunu yapardı. Namazının hiçbir yerinde otururken ellerini kaldırmazdı. İki secdeden kalktığında ellerini aynı şekilde kaldırır, tekbir alır ve dua ederdi.
(Ravi) duada, bir şey artırıp eksilterek Abdülazîz'in hadisinin benzerini (zikretti); “Hayrın tamamı senin ellerindedir; şer sana (nispet edilemez)” (sözünü) zikretmedi. Bunda şunu ekledi: Namazdan çıkarken şöyle derdi: “Allah'ım! Önceden yaptığımı ve sonraya bıraktığımı, gizlediğimi ve açığa vurduğumu bağışla. Sen benim ilahımsın; senden başka ilah yoktur.”
Sünen-i Ebû Dâvûd 761, Kitap 2, Hadis 371