Ebû Bekir b. Abdurrahman ile Ebû Seleme şöyle anlattı:
Ebû Hüreyre, farz olsun başkası olsun her namazda tekbir alırdı. Kalktığında tekbir alır, sonra rükû ettiğinde tekbir alır, sonra “Semiallâhu limen hamideh” der, sonra secdeye gitmeden önce “Rabbenâ ve leke'l-hamd” der, sonra secdeye inerken “Allâhu ekber” der, sonra başını kaldırırken tekbir alır, sonra secde ederken tekbir alır, sonra başını kaldırırken tekbir alır, sonra ikinci (rekâttaki) oturuştan kalkarken tekbir alırdı. Namazı bitirinceye kadar her rekâtta bunu yapardı. Sonra (namazdan) dönünce şöyle derdi: “Nefsim elinde olana yemin ederim ki, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) namazına en çok benzeyeniniz benim. Dünyadan ayrılıncaya kadar onun namazı işte buydu.”
Ebû Dâvûd dedi ki: Bu son sözü Mâlik, Zübeydî ve başkaları Zührî'den, o da Ali b. Hüseyn'den (gelen bir söz) kılarlar. Abdül'a'lâ, Ma'mer'den (rivayetinde) Zührî'den (rivayet eden) Şuayb b. Ebû Hamza'ya uydu.
Sünen-i Ebû Dâvûd 836, Kitap 2, Hadis 446