Bir bedevi, Ebû Hüreyre'den (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Sizden kim ‘Tîn'e ve zeytine andolsun’ (Tîn 95/1) (sûresini) okur da sonundaki ‘Allah, hâkimlerin en hâkimi değil midir?’ (Tîn 95/8) (âyetine) varırsa: ‘Evet, ben de buna şahitlik edenlerdenim’ desin. Kim ‘Kıyamet gününe yemin ederim’ (Kıyâme 75/1) (sûresini) okur da ‘O, ölüleri diriltmeye kadir değil midir?’ (Kıyâme 75/40) (âyetine) varırsa: ‘Evet’ desin. Kim ‘Gönderilenlere andolsun’ (Mürselât 77/1) (sûresini) okur da ‘Artık bundan sonra hangi söze inanacaklar?’ (Mürselât 77/50) (âyetine) ulaşırsa: ‘Allah'a iman ettik’ desin.”
İsmâil (b. Ümeyye) dedi ki: (Hadisi) o bedevi adama tekrar edip (doğru ezberleyip ezberlemediğine) bakmaya gittim. Şöyle dedi: “Kardeşimin oğlu! Onu ezberlemediğimi mi sanıyorsun? Andolsun ki altmış kere hac ettim; bunlardan hiçbir hac yoktur ki üzerinde hac ettiğim deveyi bilmeyeyim.”
Sünen-i Ebû Dâvûd 887, Kitap 2, Hadis 497