Muâviye b. el-Hakem: Bu namazda insanların sözünden hiçbir şey helal olmaz; namaz tesbih, tekbir ve Kur'ân okumaktır.

Muâviye b. el-Hakem es-Sülemî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte namaz kıldım. Cemaatten bir adam aksırdı; ben de: “Yerhamükellah (Allah sana rahmet etsin)” dedim. Cemaat bana gözlerini dikti. “Vay anam! Size ne oluyor da bana bakıyorsunuz?” dedim. Elleriyle uyluklarına vurmaya başladılar; beni susturmak istediklerini anladım. -Osmân (b. Ebû Şeybe) dedi ki: Beni susturmaya çalıştıklarını görünce sustum.- Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) -anam babam ona feda olsun- namazı kıldırınca beni ne dövdü, ne azarladı, ne de bana sövdü. Sonra şöyle buyurdu: “Bu namazda insanların sözünden hiçbir şey helal olmaz. Bu ancak tesbih, tekbir ve Kur'ân okumaktır” ya da Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buna benzer bir şey söyledi. “Ey Allah'ın Resûlü! Biz câhiliyeden yeni çıkmış bir topluluğuz. Allah bize İslâm'ı getirdi. İçimizde kâhinlere gidenler var” dedim. “Onlara gitme” buyurdu. “İçimizde uğursuzluğa inananlar var” dedim. “Bu, göğüslerinde buldukları bir şeydir; (yapmak istediklerinden) onları alıkoymasın” buyurdu. “İçimizde (kum üzerine) çizgi çizenler var” dedim. “Peygamberlerden bir peygamber çizgi çizerdi; kimin çizgisi onunkine uyarsa, o (isabet etmiştir)” buyurdu. Dedim ki: “Uhud ve Cevvâniyye tarafında birkaç koyunumu otlatan bir cariyem vardı. Bir gün ansızın yanına vardığımda, kurdun onlardan bir koyunu götürmüş olduğunu gördüm. Ben de Âdemoğullarındanım; onların üzüldüğü gibi üzülürüm. Fakat ona bir tokat attım.” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bunu bana büyük bir iş olarak gösterdi. “Onu azat etmeyeyim mi?” dedim. “Onu bana getir” buyurdu. Onu kendisine getirdim. “Allah nerede?” diye sordu. (Cariye) “Gökte” dedi. “Ben kimim?” diye sordu. “Sen Allah'ın Resûlüsün” dedi. “Onu azat et; çünkü o mümindir” buyurdu.