Hafs b. Âsim şöyle anlattı:
Bir yolculukta İbn Ömer'le (radıyallahu anhümâ) birlikteydik. Bize namaz kıldırdı; sonra onunla birlikte (yerimize) döndük, o da döndü. Derken dönüp baktı ve namaz kılan bazı insanlar gördü. “Bunlar ne yapıyor?” dedi. “Nafile kılıyorlar” dedim. Şöyle dedi: “Nafile kılacak olsaydım namazımı tam kılardım. Ey kardeşimin oğlu! Ben Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) arkadaşlık ettim; Allah onun ruhunu alıncaya kadar yolculukta iki rekâttan fazla kılmadı. Sonra Ebû Bekir'e arkadaşlık ettim, o da iki rekâttan fazla kılmadı. Sonra Ömer'e arkadaşlık ettim, o da iki rekâttan fazla kılmadı. Sonra Osman'a arkadaşlık ettim, o da Allah onların ruhlarını alıncaya kadar iki rekâttan fazla kılmadı. Allah da şöyle buyuruyor: 'Andolsun, Resûlullah'ta sizin için güzel bir örnek vardır.' (Ahzâb 33/21)”
Sünen-i İbn Mâce 1071, Kitap 5, Hadis 269