Ebû Seleme b. Abdurrahman şöyle anlattı:
Âişe'ye (radıyallahu anhâ) Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) geceleyin kalktığında namazına ne ile başladığını sordum. Şöyle dedi: “Şöyle derdi: 'Allâhümme rabbe Cebrâîle ve Mîkâîle ve İsrâfîl, fâtıra's-semâvâti ve'l-ard, âlime'l-gaybi ve'ş-şehâdeh, ente tahkümü beyne ibâdike fîmâ kânû fîhi yahtelifûn, ihdinî li-mahtülife fîhi mine'l-hakkı bi-iznik, inneke le-tehdî ilâ sırâtın müstakîm (Ey Cebrâil'in, Mîkâil'in ve İsrâfil'in Rabbi, gökleri ve yeri yaratan, gizliyi ve açığı bilen Allah'ım! Kullarının ayrılığa düştükleri şeylerde aralarında Sen hüküm verirsin. Haktan, hakkında ayrılığa düşülen şeye izninle beni ilet. Şüphesiz Sen dosdoğru yola iletirsin).'”
Abdurrahman b. Ömer dedi ki: Bunu ezberleyin: “Cebrâîl” hemzelidir; çünkü Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) böyle (rivayet edilmiştir).
Sünen-i İbn Mâce 1357, Kitap 5, Hadis 555