Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şu kelimelerle (Allah'a) sığınırdı: “Ezhibi'l-be'se rabbe'n-nâs, ve'şfi ente'ş-şâfî, lâ şifâe illâ şifâük, şifâen lâ yugâdiru sekamâ (Ey insanların Rabbi! Sıkıntıyı gider ve şifa ver; şifa veren sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur. Hiçbir hastalık bırakmayan bir şifa ver).” Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat ettiği hastalığında ağırlaşınca elini tuttum, onu (vücuduna) sürmeye ve bu sözleri söylemeye başladım. Elini elimden çekti, sonra şöyle dedi: “Allâhümme'ğfir lî ve elhıknî bi'r-refîkı'l-a'lâ (Allahım! Beni bağışla ve beni Refîk-i A'lâ'ya kat).” (Âişe) dedi ki: Bu, onun (sallallahu aleyhi ve sellem) sözlerinden işittiğim son söz oldu.
Sünen-i İbn Mâce 1619, Kitap 6, Hadis 187