Vallahi ben onu giymek için istemedim; lakin kefenim olsun diye istedim.

Sehl b. Sa'd es-Sâidî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Bir kadın Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) bir bürde getirdi -(râvi) “Bürde nedir?” dedi; (Sehl) “Şemledir” dedi- ve şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Bunu sana giydirmek için kendi elimle dokudum.” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona ihtiyacı olduğu hâlde onu aldı ve onu izâr olarak giymiş hâlde yanımıza çıktı. Derken -o gün adını söylediği bir adam olan- falan oğlu falan geldi ve şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Bu bürde ne güzel! Onu bana giydir.” (Resûlullah) “Evet” buyurdu. (Evine) girince onu katladı ve ona gönderdi. Topluluk o adama şöyle dedi: “Vallahi iyi etmedin! Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona ihtiyacı olduğu hâlde giydirildi; sonra sen onu ondan istedin. Oysa onun hiçbir isteyeni geri çevirmediğini biliyordun.” Adam şöyle dedi: “Vallahi ben onu giymek için istemedim; lakin kefenim olsun diye istedim.” Sehl dedi ki: “O, öldüğü gün onun kefeni oldu.”