Bir kelime biliyorum ki onu ölümü anında söyleyen için amel defterine bir nur olur.

Su'dâ el-Murriyye şöyle anlattı:

Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) vefatından sonra Ömer, Talha'ya uğradı ve “Neden böyle kederlisin? Amcanın oğlunun emîr olması mı seni üzdü?” dedi. (Talha) şöyle dedi: “Hayır! Fakat Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken işittim: 'Ben bir kelime biliyorum ki, onu ölümü anında söyleyen herkes için o, amel defterine bir nur olur; ölüm anında bedeni ve ruhu onunla bir ferahlık bulur.' Vefat edinceye kadar ona (bunu) soramadım.” (Ömer) şöyle dedi: “Ben onu biliyorum. O, amcasına (söylemesini) istediği kelimedir. Eğer onu (kurtuluşa) ondan daha çok ulaştıracak bir şey bilseydi, onu emrederdi.”