Yâ Rabbi! Vechinin celâline ve saltanatının azametine yaraşır şekilde hamd sanadır.

Kudâme b. İbrâhîm el-Cumahî şöyle anlattı:

(Kudâme), kendisi bir delikanlıyken üzerinde aspurla boyanmış iki elbise olduğu hâlde Abdullah b. Ömer b. el-Hattâb'ın yanına gidip gelirdi. (Kudâme) dedi ki: Abdullah b. Ömer bize, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) onlara şöyle anlattığını rivayet etti: “Allah'ın kullarından bir kul 'Yâ Rabbi! Vechinin celâline ve saltanatının azametine yaraşır şekilde hamd sanadır' dedi. Bu (söz) iki meleği zora soktu; onu nasıl yazacaklarını bilemediler. Göğe yükseldiler ve 'Ey Rabbimiz! Kulun bir söz söyledi, onu nasıl yazacağımızı bilmiyoruz' dediler. Aziz ve celil olan Allah –kulunun ne söylediğini daha iyi bildiği hâlde– 'Kulum ne dedi?' buyurdu. 'Ey Rabbimiz! O, Yâ Rabbi! Vechinin celâline ve saltanatının azametine yaraşır şekilde hamd sanadır, dedi' dediler. Aziz ve celil olan Allah onlara 'Onu kulumun dediği gibi yazın; bana kavuşuncaya kadar (dursun), ben de onun karşılığını vereyim' buyurdu.”