Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) duasında şöyle derdi: “Rabbim! Bana yardım et, aleyhime yardım etme; beni muzaffer kıl, aleyhime (kimseyi) muzaffer kılma; lehime tedbir kur, aleyhime tedbir kurma; beni hidayete erdir ve hidayeti bana kolaylaştır; bana zulmedene karşı beni muzaffer kıl. Rabbim! Beni sana çok şükreden, seni çok zikreden, senden çok korkan, sana itaat eden, sana karşı alçak gönüllü (muhbit), sana çok yalvaran ve yönelen (bir kul) kıl. Rabbim! Tövbemi kabul et, günahımı yıka, duama icabet et, kalbimi hidayete erdir, dilimi doğru kıl, delilimi (hüccetimi) sağlam kıl ve kalbimdeki kini söküp çıkar.”
Ebü'l-Hasan et-Tanâfisî dedi ki: Vekî'e: “Bunu vitir kunutunda okuyayım mı?” dedim. “Evet” dedi.
Sünen-i İbn Mâce 3830, Kitap 34, Hadis 4