Ey Hattâb'ın oğlu! Âhiretin bizim, dünyanın da onların olmasına razı olmaz mısın?

Ömer b. el-Hattâb (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdim; o bir hasırın üzerindeydi. Oturdum; bir de baktım ki üzerinde bir izar var, ondan başka bir şey yok. Hasır da böğrüne iz bırakmış. Odanın bir köşesinde bir sâ' kadar bir avuç arpa ve (tabaklamada kullanılan) karaz yaprağı, bir de asılı duran (tabaklanmamış) bir deri gördüm. Gözlerim (yaşla) doldu. “Seni ağlatan nedir ey Hattâb'ın oğlu?” buyurdu. Şöyle dedim: “Ey Allah'ın Nebîsi! Nasıl ağlamayayım? Bu hasır böğrüne iz bırakmış; bu da senin hazinen, içinde gördüğümden başka bir şey göremiyorum. Şu Kisrâ ile Kayser ise meyveler ve ırmaklar içindeler. Sen ise Allah'ın Nebîsi ve seçkin kulusun; bu da senin hazinen!” Şöyle buyurdu: “Ey Hattâb'ın oğlu! Âhiretin bizim, dünyanın da onların olmasına razı olmaz mısın?” “Evet (razıyım)” dedim.