Müminler kıyamet günü Âdem'e, Nûh'a, İbrâhîm'e, Mûsâ'ya, Îsâ'ya gider; sonunda Muhammed'e gelip şefaat isterler.

Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Müminler kıyamet günü bir araya gelirler; (bu düşünce) onlara ilham edilir –yahut (bununla) kaygılanırlar; Saîd (b. Ebû Arûbe) şüphe etti– ve: ‘Rabbimiz katında bir şefaatçi arasak da bizi bu yerimizden kurtarsa!’ derler. Âdem'e gelirler ve: ‘Sen insanların babası Âdem'sin. Allah seni eliyle yarattı ve meleklerini sana secde ettirdi. Rabbin katında bizim için şefaat et de bizi bu yerimizden kurtarsın’ derler. O: ‘Ben bunun ehli değilim’ der –ve işlediği günahı anar, onlara ondan yakınır ve bundan dolayı (Rabbinden) utanır–; ‘Fakat Nûh'a gidin; çünkü o, Allah'ın yeryüzü halkına gönderdiği ilk resuldür’ der. Ona gelirler. O da: ‘Ben bunun ehli değilim’ der –ve Rabbinden hakkında bilgisi olmayan bir şeyi istemesini anar ve bundan utanır–; ‘Fakat Rahmân'ın dostu İbrâhîm'e gidin’ der. Ona gelirler. O da: ‘Ben bunun ehli değilim. Fakat Allah'ın konuştuğu ve kendisine Tevrat'ı verdiği bir kul olan Mûsâ'ya gidin’ der. Ona gelirler. O da: ‘Ben bunun ehli değilim’ der –ve bir cana karşılık olmaksızın bir canı öldürmesini anar–; ‘Fakat Allah'ın kulu ve resulü, Allah'ın kelimesi ve O'ndan bir ruh olan Îsâ'ya gidin’ der. Ona gelirler. O da: ‘Ben bunun ehli değilim. Fakat Allah'ın geçmiş ve gelecek günahlarını bağışladığı bir kul olan Muhammed'e gidin’ der.” (Resûlullah) buyurdu ki: “Bunun üzerine bana gelirler, ben de giderim.” –(Râvi) dedi ki: (Katâde) şu sözü Hasan(-ı Basrî)'den zikretti: “Müminlerin iki safı arasında yürürüm.” Sonra Enes'in hadisine döndü.– (Resûlullah) şöyle buyurdu: “Rabbimin huzuruna girmek için izin isterim; bana izin verilir. O'nu gördüğümde secdeye kapanırım. Allah beni dilediği kadar (o hâlde) bırakır. Sonra: ‘(Başını) kaldır ey Muhammed! Söyle, (sözün) dinlenir; iste, sana verilir; şefaat et, şefaatin kabul edilir’ denilir. Ben de O'na, bana öğreteceği bir hamd ile hamdederim. Sonra şefaat ederim; bana bir sınır belirler, onları cennete koyar. Sonra ikinci kez dönerim. O'nu gördüğümde secdeye kapanırım. Allah beni dilediği kadar (o hâlde) bırakır. Sonra bana: ‘(Başını) kaldır ey Muhammed! Söyle, dinlenir; iste, sana verilir; şefaat et, şefaatin kabul edilir’ denilir. Başımı kaldırırım ve O'na, bana öğreteceği bir hamd ile hamdederim. Sonra şefaat ederim; bana bir sınır belirler, onları cennete koyar. Sonra üçüncü kez dönerim. Rabbimi gördüğümde secdeye kapanırım. Allah beni dilediği kadar (o hâlde) bırakır. Sonra: ‘(Başını) kaldır ey Muhammed! Söyle, dinlenir; iste, sana verilir; şefaat et, şefaatin kabul edilir’ denilir. Başımı kaldırırım ve O'na, bana öğreteceği bir hamd ile hamdederim. Sonra şefaat ederim; bana bir sınır belirler, onları cennete koyar. Sonra dördüncü kez dönerim ve: ‘Ey Rabbim! Kur'ân'ın alıkoyduğu (ebedî kalması gerekenler)den başka kimse kalmadı’ derim.”

Katâde bu hadisin ardından şöyle derdi: Bize Enes b. Mâlik de Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurduğunu rivayet etti: “‘Lâ ilâhe illallah’ deyip kalbinde bir arpa tanesi ağırlığınca hayır bulunan kimse cehennemden çıkar. ‘Lâ ilâhe illallah’ deyip kalbinde bir buğday tanesi ağırlığınca hayır bulunan kimse cehennemden çıkar. ‘Lâ ilâhe illallah’ deyip kalbinde bir zerre ağırlığınca hayır bulunan kimse de cehennemden çıkar.”