Resûlullah namaza girince tekbir, hamd ve tesbih getirir, sonra kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırdı.

Cübeyr b. Mut'im (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) namaza girdiğinde gördüm; şöyle dedi: “Allâhü ekber kebîrâ, Allâhü ekber kebîrâ (Allah en büyüktür, pek büyüktür)” –üç kere–; “Elhamdü lillâhi kesîrâ, elhamdü lillâhi kesîrâ (Allah'a çokça hamd olsun)” –üç kere–; “Sübhânallâhi bükraten ve asîlâ (Sabah akşam Allah'ı tesbih ederim)” –üç kere–; “Allâhümme innî eûzü bike mine'ş-şeytâni'r-racîm, min hemzihî ve nefhihî ve nefsihî (Allahım! Kovulmuş şeytandan; onun hemzinden, nefhinden ve nefsinden sana sığınırım).”

Amr (b. Mürre) dedi ki: Onun hemzi delilik nöbeti (mûte), nefsi şiir, nefhi de kibirdir.