Ebû Cuhayfe (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namazdayken onun yanında bahtlar (dünyalık nasipler) anıldı. Bir adam: “Falancanın bahtı atlardadır” dedi. Bir başkası: “Falancanın bahtı develerdedir” dedi. Bir başkası: “Falancanın bahtı koyunlardadır” dedi. Bir başkası da: “Falancanın bahtı kölelerdedir” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namazını tamamlarken başını son rekâttan (rükûdan) kaldırınca şöyle dedi: “Allâhümme rabbenâ leke'l-hamdu mil'e's-semâvâti ve mil'e'l-ardi ve mil'e mâ şi'te min şey'in ba'du. Allâhümme lâ mânia limâ a'tayte ve lâ mu'tiye limâ mena'te ve lâ yenfau ze'l-ceddi minke'l-cedd (Allahım, Rabbimiz! Göklerin dolusu, yerin dolusu ve bundan sonra dilediğin her şeyin dolusu hamd sanadır. Allahım! Senin verdiğine engel olacak, senin engellediğini verecek kimse yoktur. Baht sahibine bahtı senin katında fayda vermez).”
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) “cedd” (baht) kelimesinde sesini uzattı ki işin onların dediği gibi olmadığını bilsinler.
Sünen-i İbn Mâce 879, Kitap 5, Hadis 77