Resûlullah, mehir olarak bir şeyi olmayan adamı bildiği Kur'an'ı öğretmesi karşılığında evlendirdi.

Sehl b. Sa'd es-Sâidî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Bir kadın Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip: “Ey Allah'ın Resûlü! Kendimi sana hibe etmeye geldim” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona baktı; bakışını yukarı kaldırıp indirdi, sonra başını eğdi. Kadın onun kendisi hakkında bir karar vermediğini görünce oturdu. Ashâbından bir adam kalkıp: “Ey Allah'ın Resûlü! Senin ona ihtiyacın yoksa onu benimle evlendir” dedi. “Yanında (mehir olarak verecek) bir şey var mı?” buyurdu. “Hayır, vallahi ey Allah'ın Resûlü” dedi. “Ailene git, bak bakalım bir şey bulabilecek misin?” buyurdu. Gitti, sonra dönüp: “Hayır, vallahi bir şey bulamadım” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bak, demirden bir yüzük bile olsa” buyurdu. Gitti, sonra dönüp: “Hayır, vallahi ey Allah'ın Resûlü, demirden bir yüzük bile (yok). Fakat şu izârım var —Sehl: ”Onun ridâsı yoktu“ dedi— yarısı onun olsun” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “İzârını ne yapacaksın? Sen giyersen onun üzerinde ondan bir şey olmaz; o giyerse senin üzerinde ondan bir şey olmaz” buyurdu. Adam oturdu; oturması uzayınca kalktı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onu dönüp giderken gördü; çağrılmasını emretti, çağrıldı. Gelince: “Kur'an'dan neyi biliyorsun?” buyurdu. “Şu sûreyi, şu sûreyi biliyorum” dedi ve onları saydı. “Onları ezbere okuyabiliyor musun?” buyurdu. “Evet” dedi. “Git; bildiğin Kur'an karşılığında onu sana nikâhladım” buyurdu. Bu, İbn Ebû Hâzim'in hadisidir; Ya'kûb'un hadisi lafızda buna yakındır.