Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) tatlıyı ve balı severdi. İkindiyi kılınca hanımlarını dolaşır, onlara yaklaşırdı. Hafsa'nın yanına girdi ve orada her zamankinden fazla kaldı. Bunu sordum; bana: “Kavminden bir kadın ona bir tulum bal hediye etti; o da Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) ondan bir şerbet içirdi” denildi. “Vallahi ona bir hile yapacağız” dedim. Bunu Sevde'ye anlattım ve: “Senin yanına girince sana yaklaşacak; ona: 'Ey Allah'ın Resûlü! Meğâfîr mi yedin?' de. O sana 'Hayır' diyecek. Ona: 'Bu koku ne?' de —Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) kendisinden (kötü) koku gelmesi çok ağır gelirdi—. O sana: 'Hafsa bana bir şerbet bal içirdi' diyecek. Ona: 'Arısı urfut ağacından yemiş' de. Ben de ona bunu söyleyeceğim; sen de söyle, ey Safiyye” dedim.
Sevde'nin yanına girince —Sevde diyor ki: Kendisinden başka ilâh olmayana yemin ederim ki, o daha kapıdayken senden korktuğum için bana söylediğini ona hemen söylemeye az kalsın başlıyordum— Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yaklaşınca (Sevde): “Ey Allah'ın Resûlü! Meğâfîr mi yedin?” dedi. “Hayır” buyurdu. “Bu koku ne?” dedi. “Hafsa bana bir şerbet bal içirdi” buyurdu. “Arısı urfut ağacından yemiş” dedi. Benim yanıma girince ona aynısını söyledim. Sonra Safiyye'nin yanına girdi; o da aynısını söyledi. Hafsa'nın yanına girince (Hafsa): “Ey Allah'ın Resûlü! Sana ondan içireyim mi?” dedi. “Ona ihtiyacım yok” buyurdu. Sevde: “Sübhânallah! Vallahi onu ondan mahrum ettik” dedi. Ona: “Sus!” dedim.
Sahîh-i Müslim 1474b, Kitap 18, Hadis 28