Fâtıma bint Kays (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Kocası onu üç talakla boşadı; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona mesken ve nafaka tanımadı. (Fâtıma) dedi ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana: “İddetin bitince bana haber ver” buyurdu. Ona haber verdim. Muâviye, Ebû Cehm ve Üsâme b. Zeyd onu istediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Muâviye malı olmayan fakir bir adamdır. Ebû Cehm ise kadınları çok döven bir adamdır. Fakat Üsâme b. Zeyd (olabilir)” buyurdu. (Fâtıma) eliyle böyle (hoşnutsuzluk) işareti yaparak “Üsâme mi, Üsâme mi?” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Allah'a ve Resûlü'ne itaat senin için daha hayırlıdır” buyurdu. (Fâtıma) dedi ki: Onunla evlendim ve imrenilen biri oldum.
Sahîh-i Müslim 1480p, Kitap 18, Hadis 60