Sa'd (b. Ebû Vakkâs) (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bir topluluğa (mal) verdi; ben de aralarında oturuyordum. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onlardan bir adamı bırakıp ona vermedi; oysa o bana en çok beğendiğim kişiydi. Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) kalkıp gizlice: “Ey Allah'ın Resûlü! Falana ne oldu? Vallahi ben onu mümin görüyorum” dedim. “Yoksa Müslüman mı?” buyurdu. Biraz sustum; sonra onun hakkında bildiklerim bana galip geldi ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Falana ne oldu? Vallahi ben onu mümin görüyorum” dedim. “Yoksa Müslüman mı?” buyurdu. Biraz sustum; sonra onun hakkında bildiklerim bana galip geldi ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Falana ne oldu? Vallahi ben onu mümin görüyorum” dedim. “Yoksa Müslüman mı?” buyurdu ve şöyle buyurdu: “Ben bir adama veririm; başkası ise bana ondan daha sevimlidir. (Bunu) onun yüzüstü ateşe atılmasından korktuğum için yaparım.”
Hulvânî'nin hadisinde söz iki defa tekrarlanmıştır.
Sahîh-i Müslim 150e, Kitap 12, Hadis 170
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ - حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، سَعْدٍ أَنَّهُ أَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَهْطًا وَأَنَا جَالِسٌ فِيهِمْ قَالَ فَتَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ رَجُلاً لَمْ يُعْطِهِ وَهُوَ أَعْجَبُهُمْ إِلَىَّ فَقُمْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَارَرْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . قَالَ " إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ . وَغَيْرُهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْهُ خَشْيَةَ أَنْ يُكَبَّ فِي النَّارِ عَلَى وَجْهِهِ " . وَفِي حَدِيثِ الْحُلْوَانِيِّ تَكْرَارُ الْقَوْلِ مَرَّتَيْنِ .