Bu hadisi bize Abdüla'lâ b. Hammâd, Ebû Bekir b. Ebû Şeybe ve Züheyr b. Harb de rivayet ettiler; dediler ki: Bize Süfyân b. Uyeyne rivayet etti. (Tahvîl:) Bunu bana Harmele b. Yahyâ da rivayet etti; (dedi ki:) Bize İbn Vehb haber verdi; (dedi ki:) Bana Yûnus rivayet etti. (Tahvîl:) Bize Hasan el-Hulvânî ile Abd b. Humeyd de Ya'kūb b. İbrâhîm b. Sa'd'dan rivayet ettiler; (dedi ki:) Bize babam Sâlih'ten rivayet etti. Hepsi Zührî'den bu isnadla (rivayet ettiler).
İbn Uyeyne'nin rivayetinde “adaletli bir imam ve âdil bir hâkim”, Yûnus'un rivayetinde “âdil bir hâkim” (şeklindedir); (Yûnus) “adaletli bir imam” (sözünü) zikretmedi. Sâlih'in hadisinde ise Leys'in dediği gibi “adaletli bir hâkim” (şeklindedir). Onun hadisinde şu ziyade de vardır: “...Öyle ki tek bir secde dünyadan ve içindekilerden daha hayırlı olur.” Sonra Ebû Hüreyre şöyle derdi: “Dilerseniz şu âyeti okuyun: 'Ehl-i kitaptan hiç kimse yoktur ki ölümünden önce ona mutlaka iman etmesin' (Nisâ 4/159).”
Sahîh-i Müslim 155b, Kitap 1, Hadis 295