Sehl b. Ebû Hasme (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
(Sehl, kavminin büyüklerinden bazı adamlardan şunu haber verdi:) Abdullah b. Sehl ile Muhayyisa, başlarına gelen bir sıkıntı sebebiyle Hayber'e çıktılar. Muhayyisa gelip Abdullah b. Sehl'in öldürülüp bir pınara ya da kuyuya atıldığını haber verdi. Yahudilere gidip: “Vallahi onu siz öldürdünüz” dedi. “Vallahi onu biz öldürmedik” dediler. Sonra kavmine gelip bunu onlara anlattı. Sonra o, ondan büyük olan kardeşi Huvayyisa ve Abdurrahman b. Sehl ile birlikte (Resûlullah'a) geldi. Hayber'de bulunan Muhayyisa konuşmaya davrandı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Muhayyisa'ya: “Büyüğe bırak, büyüğe bırak” buyurdu —yaşı kastediyordu—. Huvayyisa konuştu, sonra Muhayyisa konuştu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ya arkadaşınızın diyetini verirler ya da savaşa hazır olduklarını bildirirler” buyurdu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bu konuda onlara yazdı. Onlar: “Vallahi biz onu öldürmedik” diye yazdılar. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Huvayyisa, Muhayyisa ve Abdurrahman'a: “Yemin edip arkadaşınızın kanına hak kazanır mısınız?” buyurdu. “Hayır” dediler. “O hâlde Yahudiler size yemin etsin” buyurdu. “Onlar Müslüman değil” dediler. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun diyetini kendi yanından verdi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onlara yüz deve gönderdi; nihayet develer onların evine sokuldu. Sehl dedi ki: Onlardan kırmızı bir deve bana tekme attı.
Sahîh-i Müslim 1669h, Kitap 28, Hadis 8