Huneyn'de Resûlullah geri çekilmedi; "Ben peygamberim, yalan yok" diyerek ashabını topladı.

Ebû İshâk şöyle rivayet etti:

Bir adam Berâ'ya: “Ey Ebû Umâre! Huneyn günü kaçtınız mı?” dedi. Şöyle dedi: “Hayır, vallahi Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) arkasını dönmedi. Fakat ashabının gençleri ve hafif donanımlıları, üzerlerinde silah —ya da fazla silah— olmadan zırhsız çıktılar. Okları neredeyse yere düşmeyen okçu bir topluluğa, Hevâzin ve Nasr oğulları topluluğuna rastladılar. Onlara neredeyse hiç ıskalamayan bir ok yağmuru yağdırdılar. (Müslümanlar) oradan Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) yöneldiler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beyaz katırının üzerindeydi; Ebû Süfyân b. el-Hâris b. Abdülmuttalib onu yederek götürüyordu. (Peygamber) indi, (Allah'tan) yardım diledi ve: 'Ben peygamberim, yalan yok; ben Abdülmuttalib'in oğluyum' dedi. Sonra onları saf saf düzenledi.”