Câbir (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Kâ'b b. el-Eşref'in hakkından kim gelir? O, Allah'a ve Resûlü'ne eziyet etti” buyurdu. Muhammed b. Mesleme: “Ey Allah'ın Resûlü! Onu öldürmemi ister misin?” dedi. “Evet” buyurdu. “Bana (onu kandırmak için bir şeyler) söylemem için izin ver” dedi. “Söyle” buyurdu. (Muhammed b. Mesleme) ona gitti, onunla konuştu, aralarındaki (eski dostluğu) andı ve: “Bu adam (Peygamber) sadaka istedi; bizi zahmete soktu” dedi. (Kâ'b) bunu işitince: “Vallahi daha da (sıkılacaksınız); ondan mutlaka bıkacaksınız” dedi. (Muhammed): “Biz şimdi ona uyduk; işinin nereye varacağını görmeden onu bırakmak istemiyoruz. Bana borç vermeni istiyorum” dedi. “Bana ne rehin vereceksin?” dedi. “Ne istersin?” dedi. “Bana kadınlarınızı rehin verin” dedi. “Sen Arapların en yakışıklısısın; sana kadınlarımızı mı rehin verelim?” dedi. “Bana çocuklarınızı rehin verin” dedi. “Birimizin oğluna sövülür de 'İki vesk hurma karşılığında rehin verildi' denilir. Fakat sana zırhı —yani silahı— rehin verelim” dedi. “Olur” dedi. (Muhammed) ona Hâris'i, Ebû Abs b. Cebr'i ve Abbâd b. Bişr'i getirmek üzere söz verdi. Geldiler ve geceleyin onu çağırdılar; yanlarına indi. Süfyân dedi ki: Amr'dan başkası şöyle dedi: Hanımı ona: “Kan sesi gibi bir ses işitiyorum” dedi. (Kâ'b): “Bu ancak Muhammed b. Mesleme, süt kardeşi ve Ebû Nâile'dir. Cömert kişi geceleyin bir mızrak darbesine çağrılsa bile icabet eder” dedi. Muhammed (arkadaşlarına): “O gelince elimi başına uzatacağım; onu iyice yakaladığımda, işte o zaman (vurun)” dedi. (Kâ'b) inince üzerine bir şal sarınmış olarak indi. “Sende güzel koku hissediyoruz” dediler. “Evet, nikâhımda filanca var; o Arap kadınlarının en güzel kokulusudur” dedi. (Muhammed): “Onu koklamama izin verir misin?” dedi. “Evet, kokla” dedi. Uzanıp kokladı, sonra: “Tekrar etmeme izin verir misin?” dedi. Başını iyice yakaladı, sonra: “İşte (vurun)!” dedi. Onu öldürdüler.
Sahîh-i Müslim 1801, Kitap 32, Hadis 146