Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir gün Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) aramızda (konuşmak üzere) ayağa kalktı; ganimete hıyaneti andı, onu büyük bir günah saydı ve işini büyüttü. Sonra şöyle buyurdu: “Sakın sizden birini kıyamet günü boynunda böğüren bir deve olduğu hâlde gelip 'Ey Allah'ın Resûlü! Yetiş bana!' derken bulmayayım; ben de 'Senin için hiçbir şeye gücüm yetmez, ben sana tebliğ etmiştim' derim. Sakın sizden birini kıyamet günü boynunda kişneyen bir at olduğu hâlde gelip 'Ey Allah'ın Resûlü! Yetiş bana!' derken bulmayayım; ben de 'Senin için hiçbir şeye gücüm yetmez, ben sana tebliğ etmiştim' derim. Sakın sizden birini kıyamet günü boynunda meleyen bir koyun olduğu hâlde gelip 'Ey Allah'ın Resûlü! Yetiş bana!' derken bulmayayım; ben de 'Senin için hiçbir şeye gücüm yetmez, ben sana tebliğ etmiştim' derim. Sakın sizden birini kıyamet günü boynunda feryat eden bir can olduğu hâlde gelip 'Ey Allah'ın Resûlü! Yetiş bana!' derken bulmayayım; ben de 'Senin için hiçbir şeye gücüm yetmez, ben sana tebliğ etmiştim' derim. Sakın sizden birini kıyamet günü boynunda dalgalanan bez parçaları olduğu hâlde gelip 'Ey Allah'ın Resûlü! Yetiş bana!' derken bulmayayım; ben de 'Senin için hiçbir şeye gücüm yetmez, ben sana tebliğ etmiştim' derim. Sakın sizden birini kıyamet günü boynunda altın ve gümüş olduğu hâlde gelip 'Ey Allah'ın Resûlü! Yetiş bana!' derken bulmayayım; ben de 'Senin için hiçbir şeye gücüm yetmez, ben sana tebliğ etmiştim' derim.”
Sahîh-i Müslim 1831a, Kitap 33, Hadis 33