Ali (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bir seriyye gönderdi; başlarına Ensâr'dan bir adamı görevli tayin etti ve onlara onu dinlemelerini, ona itaat etmelerini emretti. Bir şey yüzünden onu kızdırdılar. “Bana odun toplayın” dedi; topladılar. Sonra “Ateş yakın” dedi; yaktılar. Sonra “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) size beni dinlemenizi ve bana itaat etmenizi emretmedi mi?” dedi. “Evet” dediler. “O hâlde ona girin” dedi. (Ali) dedi ki: Birbirlerine bakıştılar ve “Biz ateşten ancak Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) kaçtık” dediler. Bu hâlde kaldılar; (adamın) öfkesi dindi ve ateş söndü. Döndüklerinde bunu Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) anlattılar. Şöyle buyurdu: “Ona girselerdi ondan çıkamazlardı. İtaat ancak meşru olan işlerdedir.”
Sahîh-i Müslim 1840b, Kitap 33, Hadis 64
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَأَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ - وَتَقَارَبُوا فِي اللَّفْظِ - قَالُوا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً وَاسْتَعْمَلَ عَلَيْهِمْ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَسْمَعُوا لَهُ وَيُطِيعُوا فَأَغْضَبُوهُ فِي شَىْءٍ فَقَالَ اجْمَعُوا لِي حَطَبًا . فَجَمَعُوا لَهُ ثُمَّ قَالَ أَوْقِدُوا نَارًا . فَأَوْقَدُوا ثُمَّ قَالَ أَلَمْ يَأْمُرْكُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ تَسْمَعُوا لِي وَتُطِيعُوا قَالُوا بَلَى . قَالَ فَادْخُلُوهَا . قَالَ فَنَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ فَقَالُوا إِنَّمَا فَرَرْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ النَّارِ . فَكَانُوا كَذَلِكَ وَسَكَنَ غَضَبُهُ وَطُفِئَتِ النَّارُ فَلَمَّا رَجَعُوا ذَكَرُوا ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ دَخَلُوهَا مَا خَرَجُوا مِنْهَا إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِي الْمَعْرُوفِ " .