Genişliği gökler ve yer kadar olan cennete kalkın!

Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Ebû Süfyân'ın kervanının ne yaptığına bakmak için Büseyse'yi gözcü olarak gönderdi. (Büseyse) geldiğinde evde benden ve Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) başka kimse yoktu. —(Sâbit) dedi ki: (Enes'in, Resûlullah'ın) hanımlarından bazısını istisna edip etmediğini bilmiyorum.— (Enes) dedi ki: (Büseyse) ona haberi anlattı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) dışarı çıkıp konuştu ve “Bizim peşine düştüğümüz bir şey var. Bineği hazır olan bizimle birlikte binsin” buyurdu. Bazı adamlar Medine'nin yukarı tarafındaki binekleri için ondan izin istemeye başladılar. “Hayır, ancak bineği hazır olan” buyurdu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ve ashabı yola çıktılar ve Bedir'e müşriklerden önce vardılar. Müşrikler de geldi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) “Ben önünde bulunmadıkça sizden hiç kimse hiçbir şeye ilerlemesin” buyurdu. Müşrikler yaklaşınca Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) “Genişliği gökler ve yer kadar olan cennete kalkın!” buyurdu. (Enes) dedi ki: Umeyr b. Humâm el-Ensârî “Ey Allah'ın Resûlü! Genişliği gökler ve yer kadar olan bir cennet mi?” dedi. “Evet” buyurdu. “Bah bah!” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) “Seni ‘Bah bah!’ demeye sevk eden nedir?” buyurdu. “Hayır, vallahi ey Allah'ın Resûlü, ancak onun ehlinden olmayı umduğum için” dedi. “Sen onun ehlindensin” buyurdu. Bunun üzerine ok kılıfından birkaç hurma çıkarıp onlardan yemeye başladı. Sonra “Eğer şu hurmalarımı yiyinceye kadar yaşarsam, bu gerçekten uzun bir hayattır” dedi. (Enes) dedi ki: Yanındaki hurmaları atıp onlarla öldürülünceye kadar savaştı.