Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Adı bana verilen amcam, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte Bedir'de bulunmadı. Bu ona ağır geldi ve “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bulunduğu ilk savaştan geri kaldım. Eğer Allah bundan sonra bana Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte bir savaş gösterirse, ne yapacağımı Allah elbette görecektir” dedi. (Enes) dedi ki: Bundan başkasını söylemekten çekindi. Uhud günü Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte (savaşta) bulundu. Sa'd b. Muâz ile karşılaştı; Enes ona “Ey Ebû Amr! Nereye?” dedi ve “Oh, cennetin kokusu! Onu Uhud'un berisinde duyuyorum” deyip onlarla öldürülünceye kadar savaştı. Vücudunda kılıç darbesi, mızrak ve ok yarası olarak seksen küsur (yara) bulundu. Kız kardeşi, halam Rubeyyi' bint Nadr “Kardeşimi ancak parmak uçlarından tanıyabildim” dedi. Şu âyet indi: “Allah'a verdikleri söze sadakat gösteren nice adamlar vardır. Onlardan kimi adağını yerine getirdi, kimi de beklemektedir. Onlar hiçbir şekilde (sözlerini) değiştirmediler.” (Ahzâb 33/23) (Enes) dedi ki: Bu âyetin onun ve arkadaşları hakkında indiğine inanırlardı.
Sahîh-i Müslim 1903, Kitap 33, Hadis 213