Bilakis sen onların yeminine en sadık olanı ve en hayırlısısın.

Abdurrahman b. Ebû Bekir (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Bize misafirlerimiz geldi. Babam geceleyin Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile sohbet ederdi. (Babam) gitti ve “Ey Abdurrahman! Misafirlerinin işini gör (onları ağırla)” dedi. Akşam olunca onlara yemeklerini getirdik. Fakat (yemeyi) reddettiler ve “Ev sahibimiz gelip bizimle birlikte yiyinceye kadar (yemeyiz)” dediler. Onlara “O sert bir adamdır; eğer (yemezseniz) ondan bana bir eziyet gelmesinden korkarım” dedim. Yine kabul etmediler.

(Babam) gelince onlardan önce hiçbir şeye başlamadı ve “Misafirlerinizin işini gördünüz mü?” dedi. “Hayır, vallahi görmedik” dediler. “Abdurrahman'a emretmedim mi?” dedi. Ben ondan uzaklaştım. “Ey Abdurrahman!” dedi. Ben (yine) uzaklaştım. (Babam) “Ey ahmak! Sesimi işitiyorsan gelmen için sana yemin veriyorum” dedi. Ben de geldim ve “Vallahi benim hiçbir suçum yok. İşte misafirlerin, onlara sor; yemeklerini onlara getirdim, fakat sen gelinceye kadar yemekten kaçındılar” dedim. (Babam onlara) “Ne oluyor size, yemeğinizi bizden kabul etmiyor musunuz?” dedi. Ebû Bekir “Vallahi bu gece onu yemeyeceğim” dedi. Onlar da “Vallahi sen yemedikçe biz de onu yemeyiz” dediler. (Ebû Bekir) “Bu gece gibi kötü bir gece hiç görmedim. Yazıklar olsun size! Ne oluyor size ki yemeğinizi bizden kabul etmiyorsunuz?” dedi. Sonra şöyle dedi: “Birincisi (yeminim) şeytandandı. Getirin yemeğinizi.” Yemek getirildi; besmele çekip yedi, onlar da yediler.

Sabah olunca Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gitti ve “Yâ Resûlallah! Onlar yeminlerini yerine getirdiler, ben ise yeminimi bozdum” dedi ve ona (olanı) haber verdi. (Peygamber) “Bilakis sen onların yeminine en sadık olanı ve en hayırlısısın” buyurdu. (Abdurrahman) dedi ki: Bana (onun) bir keffâret (verdiği haberi) ulaşmadı.