Hizmetler içinde bana atın bakımından daha ağır gelen bir şey yoktu.

Esmâ bint Ebû Bekir (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Ben Zübeyr'e ev hizmeti görürdüm. Onun bir atı vardı, ona ben bakardım. Hizmetler içinde bana atın bakımından daha ağır gelen bir şey yoktu. Ona ot toplar, işini görür ve bakımını yapardım.

(İbn Ebû Müleyke) dedi ki: Sonra (Esmâ) bir hizmetçi edindi. Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) esirler gelmişti, ona da bir hizmetçi verdi. (Esmâ) dedi ki: (Hizmetçi kadın) atın bakımında beni yükten kurtardı ve onun külfetini üzerimden aldı.

Derken bir adam bana gelip: “Ey Ümmü Abdullah! Ben fakir bir adamım; senin evinin gölgesinde satış yapmak istiyorum” dedi. Ben: “Sana izin verirsem Zübeyr buna karşı çıkar. Sen gel, Zübeyr de oradayken bunu benden iste” dedim. Adam geldi ve: “Ey Ümmü Abdullah! Ben fakir bir adamım; senin evinin gölgesinde satış yapmak istiyorum” dedi. (Esmâ): “Medine'de senin için benim evimden başka yer mi yok?” dedi. Zübeyr ona: “Fakir bir adamın satış yapmasına engel olman da ne oluyor?” dedi. Adam (orada) satış yapmaya devam etti, sonunda kazanç sağladı. Ben de cariyeyi ona sattım. Bedeli kucağımdayken Zübeyr yanıma girdi ve: “Onu bana bağışla” dedi. (Esmâ) dedi ki: “Ben onu sadaka olarak verdim.”