Ebû Zer (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Kavmimiz Gıfâr'dan (ayrılıp) çıktık. Onlar haram ayı helal sayıyorlardı. Ben, kardeşim Üneys ve annemiz çıktık; bir dayımızın yanına konakladık. Dayımız bize ikram etti ve iyilikte bulundu. Kavmi bizi kıskandı ve ona: “Sen ailenden ayrılınca Üneys (arkandan) onlara gidiyor” dediler. Dayımız gelip kendisine söyleneni bize açıkça söyledi. Ben ona: “Geçmişteki iyiliğini bulandırdın; bundan sonra artık seninle bir arada olmamız yoktur” dedim. Develerimizi yaklaştırıp üzerlerine (yüklerimizi) yükledik. Dayımız elbisesine bürünüp ağlamaya başladı. Yola koyulduk ve Mekke'nin yakınına konakladık. Üneys, bizim deve sürümüz ve bir o kadarı üzerine (bir adamla) münâferede bulundu (iddialaştı). İkisi kâhine gittiler; (kâhin) Üneys'i üstün tuttu. Üneys de bize deve sürümüzü ve beraberinde bir o kadarını getirdi.
(Ebû Zer) dedi ki: Ey kardeşimin oğlu! Ben, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile karşılaşmamdan üç yıl önce namaz kılmıştım. “Kimin için?” dedim. “Allah için” dedi. “Peki nereye yönelirdin?” dedim. “Rabbimin beni yönelttiği yere yönelirdim. Yatsı vakti namaz kılardım; gecenin sonu olunca bir örtü gibi (yere) atılırdım, ta ki güneş üzerime yükselinceye kadar” dedi.
Üneys: “Mekke'de bir işim var, (burada) benim yerime sen bak” dedi. Üneys gidip Mekke'ye vardı ve bana gecikti. Sonra geldi. “Ne yaptın?” dedim. “Mekke'de senin dininde olan bir adamla karşılaştım; Allah'ın kendisini gönderdiğini söylüyor” dedi. “İnsanlar ne diyor?” dedim. “Şair, kâhin, sihirbaz diyorlar” dedi. Üneys de şairlerden biriydi. Üneys dedi ki: “Kâhinlerin sözünü dinledim; onunki onların sözü değil. Sözünü şiirin vezinlerine vurdum; benden sonra hiç kimsenin dilinde onun şiir olduğu uymaz. Allah'a yemin ederim ki o doğru söylüyor, onlar ise yalancılar.”
(Ebû Zer) dedi ki: “Gidip bakıncaya kadar (burada) benim yerime sen bak” dedim. (Ebû Zer) dedi ki: Mekke'ye geldim ve onlardan zayıf görünen birini seçip: “Sizin sâbiî dediğiniz şu adam nerede?” dedim. O bana işaret edip: “Sâbiî!” dedi. Vadi halkı her kesek ve kemikle üzerime çullandı; nihayet bayılıp yere yığıldım. (Ebû Zer) dedi ki: Kalktığımda sanki kırmızı bir dikili taş gibiydim. (Ebû Zer) dedi ki: Zemzem'e gelip üzerimden kanları yıkadım ve suyundan içtim. Ey kardeşimin oğlu! Orada gece ile gündüz arası otuz (gün) kaldım. Zemzem suyundan başka yiyeceğim yoktu. Öyle semizledim ki karnımın kıvrımları katlandı; ciğerimde açlık zafiyeti duymadım.
(Ebû Zer) dedi ki: Mekke halkı aydınlık, mehtaplı bir gecede iken kulaklarına (uyku) vurulmuştu. Beyt'i hiç kimse tavaf etmiyordu; yalnız onlardan iki kadın İsâf ve Nâile'ye dua ediyordu. (Ebû Zer) dedi ki: Tavafları sırasında yanıma geldiler. “Birini öbürüyle evlendirin” dedim. (Ebû Zer) dedi ki: Sözlerinden vazgeçmediler. (Yine) yanıma geldiler; (bu sefer) “Odun gibi bir edep yeri!” dedim; kinaye de yapmıyordum. Bunun üzerine feryat ederek ve “Burada bizim adamlarımızdan biri olsaydı!” diyerek gittiler. (Ebû Zer) dedi ki: (Tepeden) inmekte olan Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Ebû Bekir onları karşıladı. “Neyiniz var?” buyurdu. “Sâbiî, Kâbe ile örtüleri arasında” dediler. “Size ne dedi?” buyurdu. “Bize ağız dolduran (ağza alınmayacak) bir söz söyledi” dediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip Hacer'i istilâm etti, arkadaşıyla birlikte Beyt'i tavaf etti, sonra namaz kıldı. Namazını bitirince -Ebû Zer dedi ki- ona İslâm selamıyla selam veren ilk kişi ben oldum. (Ebû Zer) dedi ki: “Esselâmü aleyke yâ Resûlallah” dedim. “Ve aleyke ve rahmetullah” buyurdu. Sonra: “Sen kimsin?” buyurdu. (Ebû Zer) dedi ki: “Gıfâr'danım” dedim. (Ebû Zer) dedi ki: Elini uzatıp parmaklarını alnına koydu. İçimden: “Gıfâr'a mensup olmamı hoş karşılamadı” dedim. Elini tutmaya davrandım; arkadaşı beni engelledi; o, onu benden daha iyi tanıyordu. Sonra başını kaldırdı ve: “Ne zamandan beri buradasın?” buyurdu. (Ebû Zer) dedi ki: “Gece ile gündüz arası otuz (gün)dür buradayım” dedim. “Seni kim doyuruyordu?” buyurdu. (Ebû Zer) dedi ki: “Zemzem suyundan başka yiyeceğim yoktu. Öyle semizledim ki karnımın kıvrımları katlandı; ciğerimde açlık zafiyeti hissetmiyorum” dedim. “O mübarektir; o doyurucu bir yiyecektir” buyurdu. Ebû Bekir: “Yâ Resûlallah! Bu gece onu doyurmam için bana izin ver” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile Ebû Bekir yürüdü, ben de onlarla yürüdüm. Ebû Bekir bir kapı açtı ve bize avuç avuç Tâif kuru üzümü vermeye başladı. Bu, orada yediğim ilk yemekti. Sonra kalacağım kadar kaldım.
Sonra Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) geldim. Şöyle buyurdu: “Bana hurmalık bir yer gösterildi; onu Yesrib'den başkası sanmıyorum. Benden kavmine tebliğde bulunur musun? Umulur ki Allah seninle onlara fayda verir ve onlar sebebiyle sana ecir verir.” Üneys'e geldim. “Ne yaptın?” dedi. “Şunu yaptım: Müslüman oldum ve tasdik ettim” dedim. “Senin dininden yüz çevirecek değilim; ben de Müslüman oldum ve tasdik ettim” dedi. Sonra annemize geldik. “Sizin dininizden yüz çevirecek değilim; ben de Müslüman oldum ve tasdik ettim” dedi. (Yüklerimizi) yükleyip kavmimiz Gıfâr'a vardık. Yarısı Müslüman oldu. Onlara İmâ b. Rahada el-Gıfârî imamlık ediyordu; o, onların efendisiydi. Diğer yarısı: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye geldiğinde Müslüman oluruz” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye gelince kalan yarısı da Müslüman oldu. Eslem (kabilesi) gelip: “Yâ Resûlallah! Kardeşlerimiz neyin üzerine Müslüman oldularsa biz de onun üzerine Müslüman oluyoruz” dediler ve Müslüman oldular. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Gıfâr'ı Allah bağışladı, Eslem'e de Allah esenlik verdi” buyurdu.
Sahîh-i Müslim 2473a, Kitap 44, Hadis 189