Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Ebû Zer'e Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) Mekke'de peygamber olarak gönderildiği haberi ulaşınca kardeşine: “Şu vadiye bin (git) ve gökten kendisine haber geldiğini iddia eden bu adam hakkında benim için bilgi edin; onun sözünden dinle, sonra bana gel” dedi. Diğeri gidip Mekke'ye vardı, onun sözünden dinledi, sonra Ebû Zer'e dönerek: “Onu güzel ahlakı emrederken gördüm; şiir olmayan bir söz de (söylüyordu)” dedi. (Ebû Zer): “İstediğim konuda beni tatmin etmedin” dedi. Azık edindi, içinde su bulunan eski bir kırbasını yüklendi ve Mekke'ye vardı. Mescide gelip Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) aradı; onu tanımıyordu ve (kimseye) onu sormaktan da hoşlanmadı. Sonunda onu gece yakaladı ve uzandı. Ali onu gördü ve garip olduğunu anladı. Onu görünce (Ebû Zer) peşinden gitti. Sabah oluncaya kadar ikisinden biri diğerine bir şey sormadı. Sonra (Ebû Zer) kırbacığını ve azığını mescide taşıdı; o günü de Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) görmeden akşama kadar geçirdi. Sonra yattığı yere döndü. Ali yanından geçti ve: “Adamın konağını bilme vakti hâlâ gelmedi mi?” dedi. Onu kaldırıp beraberinde götürdü; ikisinden biri diğerine bir şey sormuyordu. Nihayet üçüncü gün olunca yine aynısını yaptı; Ali onu kaldırıp yanına aldı, sonra ona: “Seni bu beldeye getiren şeyi bana anlatmaz mısın?” dedi. (Ebû Zer): “Bana doğru yolu göstereceğine dair söz ve ahit verirsen (anlatırım)” dedi. (Ali söz) verdi, (Ebû Zer) de ona haber verdi. (Ali): “O haktır ve o, Allah'ın Resûlü'dür (sallallahu aleyhi ve sellem). Sabah olunca bana tâbi ol. Eğer senin için korktuğum bir şey görürsem su döküyormuş gibi dururum; yürürsem bana tâbi ol, ta ki benim girdiğim yere giresin” dedi. (Ebû Zer) öyle yaptı; onun ardından gitti; nihayet (Ali) Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdi, (Ebû Zer) de onunla girdi. Onun sözünden dinledi ve oracıkta Müslüman oldu. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Kavmine dön ve benim emrim sana gelinceye kadar onlara haber ver” buyurdu. (Ebû Zer): “Canım elinde olana yemin ederim ki bunu onların arasında haykıracağım” dedi. Çıkıp mescide geldi ve en yüksek sesiyle: “Şehadet ederim ki Allah'tan başka ilah yoktur ve Muhammed Allah'ın Resûlü'dür” diye bağırdı. Topluluk ayaklandı; onu dövüp yere yatırdılar. Abbâs gelip üzerine kapandı ve: “Yazık size! Onun Gıfâr'dan olduğunu ve tüccarlarınızın Şam yolunun onların (yurdu) üzerinden geçtiğini bilmiyor musunuz?” dedi ve onu ellerinden kurtardı. Sonra (Ebû Zer) ertesi gün yine aynısını yaptı; ona saldırıp dövdüler; Abbâs üzerine kapandı ve onu kurtardı.
Sahîh-i Müslim 2474, Kitap 44, Hadis 192