İyiliğin en iyilerinden biri, kişinin babası öldükten sonra babasının dostlarını gözetmesidir.

Abdullah b. Dînâr şöyle rivayet etti:

İbn Ömer Mekke'ye çıktığında, deveye binmekten usandığında dinlenmek için bindiği bir merkebi ve başına sardığı bir sarığı olurdu. Bir gün o merkebin üzerindeyken yanından bir bedevî geçti. (İbn Ömer): “Sen falan oğlu falanın oğlu değil misin?” dedi. (Bedevî): “Evet” dedi. Bunun üzerine merkebi ona verip: “Buna bin” dedi; sarığı da (verip): “Bununla başını sar” dedi. Arkadaşlarından bazıları ona: “Allah seni bağışlasın! Bu bedevîye üzerinde dinlendiğin bir merkebi ve başına sardığın bir sarığı verdin” dediler. (İbn Ömer) şöyle dedi: “Ben Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken işittim: ‘İyiliğin en iyilerinden biri, kişinin, babası (ölüp) gittikten sonra babasının dostlarını gözetmesidir.’ Bunun babası da Ömer'in dostuydu.”