Ebû Zer (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), Allah Tebâreke ve Teâlâ'dan rivayet ettiği (hadiste) O'nun şöyle buyurduğunu bildirdi: “Ey kullarım! Ben zulmü kendime haram kıldım, onu sizin aranızda da haram kıldım; o hâlde birbirinize zulmetmeyin. Ey kullarım! Benim hidayet verdiklerim dışında hepiniz yolunu şaşırmışsınızdır; benden hidayet isteyin ki size hidayet vereyim. Ey kullarım! Benim doyurduklarım dışında hepiniz açsınızdır; benden yiyecek isteyin ki sizi doyurayım. Ey kullarım! Benim giydirdiklerim dışında hepiniz çıplaksınızdır; benden giyecek isteyin ki sizi giydireyim. Ey kullarım! Siz gece gündüz hata işliyorsunuz, ben de bütün günahları bağışlarım; benden bağışlanma dileyin ki sizi bağışlayayım. Ey kullarım! Siz bana zarar vermeye asla erişemezsiniz ki bana zarar veresiniz; bana fayda vermeye de asla erişemezsiniz ki bana fayda veresiniz. Ey kullarım! Sizin öncekileriniz ve sonrakileriniz, insanlarınız ve cinleriniz, içinizden en takvalı bir adamın kalbi üzere olsalar, bu benim mülkümde hiçbir şey artırmaz. Ey kullarım! Sizin öncekileriniz ve sonrakileriniz, insanlarınız ve cinleriniz, en günahkâr bir adamın kalbi üzere olsalar, bu benim mülkümden hiçbir şey eksiltmez. Ey kullarım! Sizin öncekileriniz ve sonrakileriniz, insanlarınız ve cinleriniz bir düzlükte toplanıp benden isteseler, ben de her insana istediğini versem, bu benim katımdakinden ancak denize daldırılan iğnenin (denizden) eksilttiği kadar eksiltir. Ey kullarım! Bunlar ancak sizin amellerinizdir; onları sizin için sayıp kaydediyorum, sonra karşılığını size tam olarak veriyorum. Kim bir hayır bulursa Allah'a hamdetsin; kim bundan başkasını bulursa yalnızca kendisini kınasın.”
Saîd dedi ki: Ebû İdrîs el-Havlânî bu hadisi rivayet ettiğinde dizleri üzerine çökerdi.
Sahîh-i Müslim 2577a, Kitap 45, Hadis 70