Allah, kulunun tövbesine, bineğini bulunca sevincinden dili sürçen adamdan daha çok sevinir.

Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah'ın, kulu kendisine tövbe ettiği zaman onun tövbesine sevinmesi, sizden birinin şu hâldeki sevincinden daha fazladır: Issız bir çölde bineğinin üzerindedir; bineği, üzerinde yiyeceği ve içeceği olduğu hâlde elinden kaçar. Ondan ümidini keser, bir ağacın yanına gelip gölgesine uzanır; bineğinden ümidini kesmiştir. O bu hâldeyken bir de bakar ki bineği yanında durmaktadır. Yularından tutar, sonra sevincinin şiddetinden: ‘Allah'ım! Sen benim kulumsun, ben de senin Rabbinim!’ der. Sevincinin şiddetinden yanılır.”