İyiliği emrederdim ama kendim yapmazdım; kötülükten nehyederdim ama kendim yapardım.

Üsâme b. Zeyd (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Ona: “Osman'ın yanına girip onunla konuşmaz mısın?” denildi. Şöyle dedi: “Onunla ancak size duyurarak konuştuğumu mu sanıyorsunuz? Vallahi, ilk açan ben olmak istemediğim bir kapıyı açmaksızın, onunla kendi aramızda konuştum. Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken işittikten sonra, başımda emîr olan hiç kimseye ‘O, insanların en hayırlısıdır’ demem: ‘Kıyamet günü bir adam getirilir ve cehenneme atılır. Karnının bağırsakları dışarı fırlar; eşeğin değirmen taşının etrafında döndüğü gibi o da onlarla birlikte döner. Cehennem ehli onun etrafına toplanır ve: ”Ey falan! Neyin var? Sen iyiliği emredip kötülükten nehyetmez miydin?“ derler. O da: ”Evet, iyiliği emrederdim ama kendim yapmazdım; kötülükten nehyederdim ama kendim yapardım“ der.’”