Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namaza tekbirle, kıraate de “el-Hamdü lillâhi rabbi'l-âlemîn” ile başlardı. Rükû ettiğinde başını ne yukarı kaldırır ne de aşağı eğerdi; ikisinin arasında (tutardı). Rükûdan başını kaldırdığında dimdik ayakta durmadıkça secdeye gitmezdi. Secdeden başını kaldırdığında dosdoğru oturmadıkça (tekrar) secde etmezdi. Her iki rekâtta tahiyyâtı okurdu. Sol ayağını yere yayar, sağ ayağını dikerdi. Şeytanın oturuşu (ukbetü'ş-şeytân) denilen oturuştan nehyederdi. Kişinin kollarını yırtıcı hayvanın yayması gibi (yere) yaymasını da yasaklardı. Namazı selamla bitirirdi.
İbn Numeyr'in Ebû Hâlid'den rivayetinde (“ukbetü'ş-şeytân” yerine) “Şeytanın ökçesinden (akibü'ş-şeytân) nehyederdi” (lafzı) vardır.
Sahîh-i Müslim 498, Kitap 4, Hadis 272