İbrâhîm b. Süveyd şöyle anlattı:
Alkame bize öğle namazını beş (rekât) kıldırdı. Selâm verince cemaat: “Ey Ebû Şibl! Beş (rekât) kıldın” dediler. “Hayır, öyle yapmadım” dedi. “Evet (yaptın)” dediler. (İbrâhîm) dedi ki: Ben cemaatin bir kenarındaydım ve bir çocuktum. “Evet, beş kıldın” dedim. Bana: “Ey tek gözlü (a'ver)! Sen de mi bunu söylüyorsun?” dedi. “Evet” dedim. Bunun üzerine (kıbleye) döndü, iki secde yaptı, sonra selâm verdi. Sonra şöyle dedi: Abdullah (b. Mes'ûd) dedi ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bize beş (rekât) kıldırdı. (Namazı bitirip) dönünce cemaat kendi aralarında fısıldaştı. “Neyiniz var?” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Namaza (rekât) mı eklendi?” dediler. “Hayır” buyurdu. “Fakat sen beş kıldın” dediler. Bunun üzerine (kıbleye) döndü, sonra iki secde yaptı, sonra selâm verdi; sonra: “Ben ancak sizin gibi bir insanım; sizin unuttuğunuz gibi ben de unuturum” buyurdu.
İbn Numeyr kendi hadisinde şunu ekledi: “Biriniz unutursa iki secde yapsın.”
Sahîh-i Müslim 572j, Kitap 5, Hadis 121