Allah'ım! Kalbime, gözüme, kulağıma nur koy ve benim için nuru büyük kıl.

İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Bir gece teyzem Meymûne'nin yanında kaldım. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) geceleyin kalktı, ihtiyacını giderdi, sonra yüzünü ve ellerini yıkadı, sonra uyudu. Sonra kalktı, kırbaya gelip bağını çözdü, sonra iki abdest arasında (orta), suyu çok kullanmadan ama yerine ulaştırarak bir abdest aldı. Sonra kalkıp namaz kıldı. Ben de kalktım ve onu gözetlediğimi görmesinden hoşlanmadığım için gerindim. Abdest aldım. O kalkıp namaz kılıyordu; ben de sol tarafına durdum. Elimden tutup beni sağ tarafına çevirdi. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) gece namazı on üç rekâta tamamlandı. Sonra uzandı ve horlayıncaya kadar uyudu —uyuduğunda horlardı—. Bilâl gelip ona namazı haber verdi; kalkıp abdest almadan namaz kıldı. Duasında şunlar vardı: “Allâhümme'c'al fî kalbî nûran (Allah'ım! Kalbime nur koy), gözüme nur, kulağıma nur, sağıma nur, soluma nur, üstüme nur, altıma nur, önüme nur, arkama nur koy ve benim için nuru büyük kıl.”

Küreyb dedi ki: Tâbût'ta (gönlümde) yedi (kelime) daha var. Abbâs'ın çocuklarından bazılarıyla karşılaştım; onları bana anlattılar: Sinirim, etim, kanım, saçım ve derimi zikretti, iki şey daha zikretti.