Allah'ım! Kalbime ve dilime nur koy; Allah'ım, bana nur ver.

Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında uyudu. (Resûlullah) uyandı; misvak kullanıp abdest alırken “Göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde akıl sahipleri için elbette âyetler vardır” (Âl-i İmrân 3/190) âyetini okuyordu. Bu âyetleri sûrenin sonuna kadar okudu. Sonra kalkıp iki rekât kıldı; bunlarda kıyamı, rükûu ve secdeyi uzattı. Sonra dönüp horlayıncaya kadar uyudu. Sonra bunu üç kere yaptı; (toplam) altı rekât. Her seferinde misvak kullanır, abdest alır ve bu âyetleri okurdu. Sonra üç rekâtla vitir kıldı. Müezzin ezan okudu; o da şöyle diyerek namaza çıktı: “Allah'ım! Kalbime nur, dilime nur koy; kulağıma nur koy; gözüme nur koy; arkama nur, önüme nur koy; üstüme nur, altıma nur koy. Allah'ım! Bana nur ver.”