Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir gün Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) insanların arasında açıkta bulunuyordu. Bir adam ona gelip: “Ey Allah'ın Resûlü! İman nedir?” dedi. (Resûlullah): “Allah'a, meleklerine, kitabına, O'na kavuşmaya ve peygamberlerine iman etmen, son dirilişe de iman etmendir” buyurdu. (Adam): “Ey Allah'ın Resûlü! İslâm nedir?” dedi. (Resûlullah): “İslâm, Allah'a ibadet etmen ve ona hiçbir şeyi ortak koşmaman, farz namazı kılman, farz kılınan zekâtı vermen ve ramazan orucunu tutmandır” buyurdu. (Adam): “Ey Allah'ın Resûlü! İhsan nedir?” dedi. (Resûlullah): “Allah'a, onu görüyormuşsun gibi ibadet etmendir; çünkü sen onu görmesen de o seni görür” buyurdu. (Adam): “Ey Allah'ın Resûlü! Kıyamet ne zaman?” dedi. (Resûlullah) şöyle buyurdu: “Kendisine sorulan, bunu sorandan daha iyi bilen değildir. Fakat sana onun alametlerinden haber vereyim: Cariye efendisini doğurduğu zaman, işte bu onun alametlerindendir. Çıplak, yalınayak kimseler insanların başları olduğu zaman, işte bu onun alametlerindendir. Küçükbaş hayvan çobanları bina yükseltmede yarıştıkları zaman, işte bu onun alametlerindendir. (Kıyamet), Allah'tan başka kimsenin bilmediği beş şey içindedir.” Sonra (sallallahu aleyhi ve sellem) şu âyeti okudu: “Kıyametin ne zaman kopacağı bilgisi şüphesiz Allah katındadır. Yağmuru o indirir, rahimlerde olanı o bilir. Hiç kimse yarın ne kazanacağını bilmez. Hiç kimse nerede öleceğini de bilmez. Şüphesiz Allah hakkıyla bilendir, her şeyden haberdardır.” (Lokmân 31/34)
(Ebû Hüreyre) dedi ki: Sonra adam dönüp gitti. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Adamı bana geri getirin” buyurdu. Onu geri getirmek için davrandılar, fakat hiçbir şey göremediler. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bu Cibrîl'di; insanlara dinlerini öğretmek için gelmişti” buyurdu.
Sahîh-i Müslim 8e, Kitap 1, Hadis 5