Enes (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir yıl yağmur kesildi. Müslümanlardan bazıları bir cuma günü Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) doğru kalkıp: “Ey Allah'ın Resûlü! Yağmur kesildi, toprak kurudu, mallar helak oldu” dedi. (Peygamber) ellerini kaldırdı; o sırada gökte hiç bulut görmüyorduk. Ellerini o kadar uzattı ki koltuk altlarının beyazlığını gördüm; Allah'tan (azze ve celle) yağmur istiyordu. Daha cumayı kılıp bitirmeden, evi yakın olan genç bile ailesinin yanına dönmekte zorlanır oldu. (Yağmur) bir hafta sürdü. Ertesi cuma gelince: “Ey Allah'ın Resûlü! Evler yıkıldı, yolcular yollarda kaldı” dediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Âdemoğlunun ne çabuk usandığına gülümsedi ve elleriyle (işaret ederek): “Allah'ım! Etrafımıza, üzerimize değil” buyurdu. Bulutlar Medine'nin üzerinden sıyrılıp açıldı.
Sünen-i Nesâî 1527, Kitap 17, Hadis 24