Abdurrahmân b. Ebzâ (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) “Sebbihisme rabbike'l-a'lâ” (A'lâ 87), “Kul yâ eyyühe'l-kâfirûn” (Kâfirûn 109) ve “Kul hüvallâhü ehad” (İhlâs 112) sûreleriyle vitir kılardı. (Namazdan) ayrılmak istediğinde de sesini yükselterek üç kez “Sübhâne'l-meliki'l-kuddûs” derdi.
Ebû Abdurrahmân (en-Nesâî) dedi ki: Ebû Nuaym bize göre Muhammed b. Ubeyd'den ve Kâsım b. Yezîd'den daha sağlamdır. Bize göre -Allah en iyisini bilir- bu hadiste Süfyân'ın talebelerinin en sağlamı Yahyâ b. Saîd el-Kattân, sonra Abdullah b. el-Mübârek, sonra Vekî' b. el-Cerrâh, sonra Abdurrahmân b. Mehdî, sonra Ebû Nuaym, sonra el-Esved'dir. Cerîr b. Hâzim de bunu Zübeyd'den rivayet etti ve “Üçüncüsünde sesini uzatır ve yükseltirdi” dedi.
Sünen-i Nesâî 1752, Kitap 20, Hadis 155