Câbir b. Abdullah (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte yalnız hac (ifrad) için telbiye ederek geldik. Âişe ise umre için ihramlı olarak geldi. Serif'te iken hayız oldu. (Mekke'ye) geldiğimizde Kâbe'yi tavaf ettik, Safâ ile Merve arasında sa'y ettik. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) içimizden yanında kurbanlık bulunmayanların ihramdan çıkmasını emretti. “Neyin helalliği?” dedik. “Tam helallik” buyurdu. Bunun üzerine kadınlarımızla birleştik, güzel koku süründük ve elbiselerimizi giydik. Bizimle Arafat arasında yalnızca dört gece vardı. Sonra terviye günü ihrama girdik. Sonra Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Âişe'nin yanına girdi ve onu ağlarken buldu. “Neyin var?” buyurdu. Âişe “Durumum şu: Hayız oldum; insanlar ihramdan çıktı, ben çıkamadım, Beyt'i de tavaf etmedim. İnsanlar ise şimdi hacca gidiyor” dedi. Şöyle buyurdu: “Bu, Allah'ın Âdemoğlu kızlarına yazdığı bir şeydir. Gusül et, sonra hac için ihrama gir.” O da öyle yaptı ve (hac) vakfe yerlerinde durdu. Temizlenince Kâbe'yi tavaf etti, Safâ ile Merve arasında sa'y etti. Sonra (Peygamber) “Haccından da umrenden de birlikte çıktın” buyurdu. Âişe “Ey Allah'ın Resûlü! Hac yapıncaya kadar Beyt'i tavaf etmemiş olmam içime dert oluyor” dedi. (Peygamber) “Ey Abdurrahman! Onu götür ve Ten'îm'den umre yaptır” buyurdu. Bu, Hasbe gecesi idi.
Sünen-i Nesâî 2763, Kitap 24, Hadis 145