Abdurrahman b. Ebzâ (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir adam cünüp oldu, Ömer'e (radıyallahu anh) geldi ve: “Cünüp oldum, su bulamadım” dedi. (Ömer:) “Namaz kılma” dedi. Ammâr ona: “Hatırlamıyor musun? Bir seriyyede idik, cünüp olduk, su bulamadık. Sen namaz kılmadın. Bana gelince, toprakta yuvarlanıp namaz kıldım. Sonra Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip bunu ona anlattım. 'Sana ancak şu kadarı yeterdi' buyurdu” dedi. Şu'be avuçlarını bir kere vurdu, onlara üfledi, sonra birini diğeriyle ovuşturdu ve onlarla yüzünü meshetti. Ömer, ne olduğunu bilmediğim bir şey söyledi. (Ammâr:) “İstersen onu rivayet etmem” dedi.
(Râvi) bu senedde Ebû Mâlik'ten bir şey zikretti. Seleme de şunu ekledi: “Hayır, bu hususta üstlendiğin şeyi sana bırakıyoruz.”
Sünen-i Nesâî 318, Kitap 1, Hadis 319