İbn Ebû Müleyke şöyle rivayet etti:
Tâif'te deri diken iki cariye vardı. Bunlardan biri eli kanar hâlde dışarı çıktı ve arkadaşının kendisini yaraladığını iddia etti; öbürü ise inkâr etti. Bu hususta İbn Abbâs'a mektup yazdım. O da şöyle yazdı: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yeminin davalıya düştüğüne hükmetti. Eğer insanlara iddialarıyla (istedikleri) verilseydi, birtakım insanlar başkalarının mallarını ve kanlarını iddia ederdi. Kadını çağır ve ona şu âyeti oku: ‘Allah'a verdikleri sözü ve yeminlerini az bir bedel karşılığında satanlar var ya, işte onların ahirette hiçbir nasibi yoktur...’ (Âl-i İmrân 3/77)” Âyeti sonuna kadar yazdı. Ben de kadını çağırdım ve âyeti ona okudum; o da (suçunu) itiraf etti. Bu, onu (İbn Abbâs'ı) sevindirdi.
Sünen-i Nesâî 5425, Kitap 49, Hadis 47