Muğîre b. Şu'be (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir yolculukta Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile beraberdik. Yanındaki bir değnekle sırtıma vurdu. Yoldan saptı, ben de onunla saptım. Arazinin şöyle şöyle bir yerine varınca (devesini) çöktürdü, sonra yürüyüp gitti. Gözden kayboluncaya kadar uzaklaştı, sonra geldi ve “Yanında su var mı?” buyurdu. Yanımda bir su tulumum vardı. Onu kendisine götürüp üzerine döktüm. Ellerini ve yüzünü yıkadı. Kollarını yıkamaya yöneldi. Üzerinde kolları dar bir Şam cübbesi vardı. Elini cübbenin altından çıkardı, yüzünü ve kollarını yıkadı. (Muğîre) onun perçeminden bir miktar, sarığından da bir miktar zikretti. İbn Avn dedi ki: İstediğim gibi ezberleyemedim. Sonra mestlerinin üzerine mesh etti. Ardından “İhtiyacın?” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü, benim bir ihtiyacım yok” dedim. Vardığımızda Abdurrahman b. Avf insanlara namaz kıldırıyordu. Sabah namazından bir rekât kıldırmıştı. Onu haberdar etmek istedim, (Resûlullah) beni engelledi. Yetiştiğimizi kıldık, kaçırdığımızı kaza ettik.
Sünen-i Nesâî 82, Kitap 1, Hadis 82