Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) hastalığı ağırlaşınca Bilâl, ona namazı haber vermeye geldi. (Peygamber) “Ebû Bekir'e söyleyin, insanlara namaz kıldırsın” buyurdu. Ben “Ey Allah'ın Resûlü! Ebû Bekir çok yufka yürekli bir adamdır. Senin yerinde durduğu zaman sesini insanlara duyuramaz. Keşke Ömer'e emretsen” dedim. “Ebû Bekir'e söyleyin, insanlara namaz kıldırsın” buyurdu. Hafsa'ya “Sen ona söyle” dedim; o da söyledi. Bunun üzerine “Siz, Yûsuf'un yanındaki kadınlar gibisiniz! Ebû Bekir'e söyleyin, insanlara namaz kıldırsın” buyurdu. Ebû Bekir'e emrettiler. Ebû Bekir namaza başlayınca Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) kendisinde bir hafiflik hissetti; iki adamın arasında, onlara dayanarak kalktı; ayakları yerde iz bırakıyordu. Mescide girince Ebû Bekir onun geldiğini fark etti ve geri çekilmeye davrandı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona “Olduğun gibi dur” diye işaret etti. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip Ebû Bekir'in soluna oturdu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) insanlara oturarak namaz kıldırıyor, Ebû Bekir ise ayakta duruyordu. Ebû Bekir, Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) uyuyor; insanlar da Ebû Bekir'in namazına uyuyorlardı. Allah ondan razı olsun.
Sünen-i Nesâî 833, Kitap 10, Hadis 57