Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Yetim kızın kendisi hakkında emri alınır. Susarsa bu onun iznidir; kabul etmezse ona karşı (nikâh) geçerli olmaz.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda Ebû Mûsâ'dan, İbn Ömer'den ve Âişe'den de rivayet vardır. Ebû Îsâ dedi ki: Ebû Hüreyre hadisi hasendir. İlim ehli yetim kızın evlendirilmesi hususunda ihtilaf etmiştir. Bazı ilim ehli, yetim kız evlendirildiğinde nikâhın o ergenlik çağına erinceye kadar askıda kalacağı, ergenliğe erince nikâhı onaylama ya da feshetme hususunda muhayyer olacağı görüşündedir. Tâbiînden bazılarının ve başkalarının görüşü budur. Bazıları ise şöyle demiştir: Yetim kızın nikâhı, ergenlik çağına erinceye kadar caiz değildir; nikâhta muhayyerlik de caiz değildir. Süfyân es-Sevrî, Şâfiî ve ilim ehlinden başkalarının görüşü budur. Ahmed ve İshâk ise şöyle demiştir: Yetim kız dokuz yaşına ulaştığında evlendirilir ve o da razı olursa nikâh caizdir; ergenliğe erdiğinde muhayyerlik hakkı yoktur. Bu ikisi, Âişe'nin, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) dokuz yaşındayken onunla zifafa girdiğine dair hadisini delil getirmişlerdir. Âişe de “Kız dokuz yaşına ulaşınca kadın olur” demiştir.
Câmiu't-Tirmizî 1109, Kitap 11, Hadis 30