Âmir b. Rebîa (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Benî Fezâre'den bir kadın bir çift ayakkabı (mehir) karşılığında evlendi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Kendin ve malın karşılığında bir çift ayakkabıya razı oldun mu?” diye sordu. Kadın: “Evet” dedi. (Âmir) dedi ki: Bunun üzerine (Peygamber) onu (nikâhı) onayladı.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda Ömer'den, Ebû Hüreyre'den, Sehl b. Sa'd'dan, Ebû Saîd'den, Enes'ten, Âişe'den, Câbir'den ve Ebû Hadred el-Eslemî'den de rivayet vardır. Ebû Îsâ dedi ki: Âmir b. Rebîa hadisi hasen sahihtir. İlim ehli mehir hususunda ihtilaf etmiştir. Bazı ilim ehli, mehrin tarafların razı oldukları miktar olduğunu söylemiştir. Süfyân es-Sevrî, Şâfiî, Ahmed ve İshâk'ın görüşü budur. Mâlik b. Enes ise şöyle demiştir: Mehir dörtte bir dinardan az olamaz. Kûfe ehlinden bazıları da mehrin on dirhemden az olamayacağını söylemiştir.
Câmiu't-Tirmizî 1113, Kitap 11, Hadis 34